(D)
ปีสองห้า ห้าหนึ่ง ถึงท้ายแล้ว
ใจยังแป้ว ที่ผ่านมา น่าใจหาย
ประเทศเรา ร้าวระกำ สุดช้ำใจ
มีแบ่งฝ่าย ไร้สมาน ระรานกัน
อันประชา ธิปไตย ของไทยนี้
มันแปลกดี มันเจ็บแปล๊บ.... มันแสบสัน
มีกฎหมาย ใช้กำหนด กฎต่างกัน
ถ้าพวกฉัน นั้นผิด..เห็น ไม่เป็นไร
นักการเมือง เรืองอำนาจ ขาดสติ
หาฐิถิ หาศักดิ์ศรี มีบ้างใหม
แย่งตำแหน่ง ดุจแร้งทึ้ง ซึ่งสัตว์ตาย
ขอเพียงได้ ทุกสิ่งยอม พร้อมทำพลัน
เคยโกรธเกลียด เครียดแค้น แสนอาฆาตร
ตำแหน่งฟาด ก็หันหา ชั่งน่าขัน
มายิ้มยอม หอมฟอดๆ ถึงกอดกัน
แล้วปากหวาน ว่าเพื่อชาติ อุบาทว์จริง
การเมืองใหม่ ที่ใครคิด ไร้สิทธิ์เกิด
ต้นกำเนิด มันปลูกฝัง ดั่งผีสิง
มันวนเวียน เปลี่ยนกันหลอก ดุจวอกลิง
ต้องกวาดทิ้ง ให้ถ้วนทั่ว ทุกตัวตน
ต้องตัดสิทธิ์ ให้เบ็ดเสร็จ เจ็ดชั่วโครต
ต้องลงโทษ ให้สูญพันธ์ กันสักหน
นักการเมือง รุ่นเก่านี้ มีกี่คน
ต้องให้พ้น ไปทุกพรรค สักสิบปี
แล้วรอให้ ใหม่ซิงซิง ชิงหมาเกิด
มากำเนิด เป็นผู้ทำ นำศักดิ์ศรี
คงได้เรื่อง เมืองในฝัน กันเสียที
แต่ชาตินี้ คงต้องท้อ รอต่อไป
ประชาชน ตาดำดำ หำน้อยน้อย
คงต้องคอย กันสักครา อย่าไปไหน
จะขาดแคลน จะแสนช้ำ ต้องทำใจ
ประเทศไทย ยังไงก็อยู่.....ของกูเหมือนกัน.....
25/12/51
 |
|
[พฤ. 25 ธ.ค. 2551 - 15:27 น.]