(D)
เข้าหน้าหนาวอากาศเย็นทีไร อดนึกถึงอดีตตอนเป็นทหารเกณฑ์ไม่ได้
ตอนนั้นหลังจากฝึกเสร็จก็ถูกส่งไปอยู่ชายแดนทันที แถวๆสระแก้ว
เมื่อก่อนยังเป็นจังหวัดปราจีนบุรีอยู่ อากาศตอนนั้นหนาวมากพวกทหาร
มีภารกิจที่น่าเบื่อก็ตอนเข้าเวรนี่แหละครับ ยิ่งไปอยู่ชายแดนกลางเขา
กลางป่า ป้อมที่เข้าเวรก็จะเป็นบังเกอร์มีกระสอบทรายล้อมรอบมีหลังคา
ที่เอาไม้มาเรียงๆกันแล้วเอากระสอบทรายขึ้นไปทับไว้อีก อยู่ชายแดนกำลังพลไม่เยอะเท่าไหร่
พลทหารอย่างพวกผมต้องเข้าเวรกันทุกวัน เช้าสาย บ่าย เย็นดึก บางทีวันละ
สองรอบก็มี ยิ่งตอนดึกกำลังนอนสบายพวกมาเรียกไปเข้าเวร โอ๊ยไม่อยากลุกเลยครับ
จะหาไออุ่นจากบุหรี่ ก็หาซื้อยากมาก ซื้อได้ก็แพงมากตังค์พลทหารก็ไม่ค่อยมี
ผมไปนั่งเข้าเวรตอนดึก ก็ไอ้ความชอบเขียนกลอนของผมนี่แหละ ผมเลยเขียนกลอน
แปะไว้ที่เสาป้อมบังเกอร์ว่า
ตั้งแต่เช้าจรดเย็นเวรทั้งปี
ชั่งไม่มีเว้นห่างบ้างเลยหนอ
จับกูเข้าวันเว้นวันก็น่าพอ
นี่มันล่อเข้าทุกวันฉันงี๊เซ็ง
ตอนดึกๆกูจะนอนพักผ่อนหน่อย
โธ่ ไอ้หอยดันมาปลุกตุกขาฉัน
บอกว่าโธ่ๆๆกำลังมัน
แม่งยังดันเรียกลุกปลุกเข้าเวร
ตื่นขึ้นมาหูตาพล่าไปหมด
คอหอยหดเพราะอยากยาหาไม่เห็น
แสนอนาถยากไร้ไอ้พลเวร
ก็เสือกเล่นจับใบแดงชั่งแม่งมึง.........
(นี่เป็นบทกลอนเมื่อซัก 27-28 ปีที่แล้วเผอิญวันนี้นึกแล้วจำได้ เลยยากเล่าสู่กันฟังครับ)
เรื่องต่อครับ
เหตุการณ์ก็ไม่น่ามีอะไร แต่...วันหนึ่ง
ผู้บังคับกองร้อย ก็ผูกองนั่นแหละครับแกเดินมาที่บังเกอร์และใช้พลเวรไปซื้อบุหรี่ให้
แล้วแกก็เข้าไปนั่งในบังเกอร์แทนพลเวร.........!!!!!!!!!!!!!!!
วันรุ่งขึ้นผู้กองเรียกผมไปพบ.................
คำถามแรกที่เจอหน้าผม แกถามว่า มึงลำบากมากนักเหรอ ถ้าลำบากมากกูจะได้ส่งกลับ
..............................................................
 |
|
[ส. 13 ธ.ค. 2551 - 09:34 น.]