(D)
อยู่บ้านดอนหนอง (จักแมนดอนฮึจักแมนหนองบุบ้านนี่กะดาย) มีพ่อใหญ่สองคน นาอยู่ใกล้ๆ กัน ให้ชื่อว่า พ่อใหญ่เปิ่น กับ พ่อใหญ่เปา ซะเนาะ ตามปกติแล้ว พ่อใหญ่เปิ่นกับพ่อใหญ่เปา พอค่ำแล้ว เลาสิกลับบ้านนำกัน
มีอยู่มื้อหนึ่ง พ่อใหญ่เปาเลาปั้นคันแทแล้วเร็ว เลากะเลย ฮ้องบอกพ่อใหญ่เปิ่นว่า
มื้อนี้ข้อยกลับบ้านก่อนเด้อ
เลาล้างไม้ล้างมือแล้ว กะเลยแบกบักจกย่างกลับบ้านก่อน
ย่างไปฮอดเคิ่งทาง พ่อใหญ่เปาปวดขี้ เลากะเลย สับบักจกไว้ข้างทาง แล้วกะแล่นไปนั่งขี้บังพุ่มไม้อยู่แถวๆ ข้างทางนั่นล่ะ ขี้บ่ทันสุดจ้อยแหม พ่อใหญ่เปิ่นเลาแล้วเวียกแล้ว กะย่างกลับบ้าน มาเถิงหม่องนั่นพอดี เห็นบักจกสับอยู่ข้างทาง เลาเลยท่วงว่า
ฮ่วย จอบไผหนิ
พ่อใหญ่เปา ตกใจ ฟ้าวตอบเสียงอ่อย ๆ ว่า
บ่ได้จอบไผดอก ... นั่งขี้
เอ..กูกะนั่งลี้ดีอยู่น๊า คือเห็นวะ เลาคิด
อีหลีแล้ว พ่อใหญ่เปิ่น เลาบ่ได้ถามไผดอก เลาบ่ฮู้จ้อยว่าพ่อใหญ่เปานั่งอยู่หลังพุ่มไม้ เลาท่วงซือๆ ...ท่วงกะบ่ท่วงว่าบักจกเนาะ พ่อใหญ่เปิ่นกะดาย คันเลาท่วงว่า
ฮ่วย บักจกไผหนิ
กะคือสิเป็นหยังดอกตี้ พ่อใหญ่เปาคือสิบ่เข้าใจผิด ว่าพ่อใหญ่เปิ่นเห็นจะของนั่งขี้ ดอกตี้ นี่บัดอยากใช้ภาษากลางกะเลยท่วงว่า
ฮ่วย.. จอบไผหนิ
บ่ได้จอบไผดอก .. นั่งขี้
 |
|
[พฤ. 06 พ.ย. 2551 - 02:36 น.]