(D)
อ่านแล้วน่าจะทดลองกับไข่เค็มของ อ.ภูร ดูบ้าง
เริ่มที่ .....
1. จุดประสงค์ของการทำไข่เจียวก็คือ ทำไข่ให้ฟูมากที่สุดเท่าที่จะทำได้
ถ้าทำไม่ได้ ก็จะกลายเป็นไข่กวน
2. ทางวิศวกรจึงได้คิดค้นหลักการฟูไข่ ด้วยการเติมน้ำลงไปเล็กน้อย
ในอัตราส่วน น้ำ 12.865 cc ต่อไข่ไก่มวล 2.86792 กรัม หรือประมาณ 2.653 ฟอง
3. หลังจากการตีไข่ด้วยเครื่องปั่นที่ความเร็ว 1200 รอบต่อวินาที เป็นเวลา 1 นาที
หรือถ้าตีด้วยส้อมก็จะใช้ความเร็ว 2608.50 ทีต่อชั่วโมง เพื่อให้อะตอมของน้ำ
แทรกซึมเข้าไปในอนูของไข่อย่างเต็มที จากนั้นรีบเทส่วนผสมลงไปในน้ำมันร้อนๆ
ที่ที่กำลังเดือดปุดๆ ณ อุณหภูมิประมาณ 1250.75 องศาฟาเรนไฮท์
4. ที่อุณหภูมิขนาดนั้น จะทำให้อะตอมของน้ำ ทำปฏิกิริยาคาโรแดนโนโทรฟี่ไดแอ็คโครโรซีนิกส์กับน้ำมัน
ทำให้อะตอมของน้ำเกิดการระเหยอย่างฉับพลันหรือที่เรียกกันว่าแอนฟี่ไออ้อนไตรแซ็คนีเฟียส
ทันที่มีอะตอมของน้ำระเหย จะดันอะตอมของไข่ไปรอบๆ ตัวมัน ผลก็คือ เกิดการพองเป็นเม็ดๆ ไปทั่วไข่
5. การพองดังกล่าวจะเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องเยี่ยงปฏิกิริยานิวเคลียร์
ทำให้ไข่ฟูฟ่องเต็มกระทะน่ากินยิ่งนัก
6. ผลการทดลองสำเร็จไปด้วยดี แต่... มันได้เกิดผลข้างเคียงจากการผสมน้ำลงไปในไข่
นันคือเกิดแกสอโลม่าซานโฟนิออสโพรฟิเนคีติ ซึ่งค่อนข้างมีกลิ่นหืนเล็กน้อย
ทางวิศวกรจึงได้เติมน้ำมะนาวลงไป 5.006 cc หรือ 1/6 ผล
7. ผลปรากฏว่า ไข่เจียวมีกลิ่นหอมน่าทานเป็นยิ่งนัก จึงได้มีการเผยแพร่เคล็ดลับนี้ตามสถานีข่าว
และเว็บไซต์ชั้นนำของโลก จนเป็นที่กล่าวขวัญมาจวบจนทุกวันนี้ | 
[อ. 28 ต.ค. 2551 - 08:10 น.]