" เรื่องมีอยู่ว่า "
เหตุเกิดเมื่อคืนวันที่ 17/09/2555 หลัง 2 ทุ่มนิดๆฝนก็ตกปรอยๆ ออกจากนิคมอุตสาหกรรมอีสเทิร์นซีบอร์ด ระยอง ขับรถคู่ใจ
เชฟโลเลต COLOLADO สีดำช่วงนั้นรถออกกะเยอะมากๆ ถนนก็ลื่นเพราะฝนก็ตกปรอยๆ ขณะผมขับรถตามตูดคันหน้าไปเรื่อยๆถนนมี 2 เลนฝั่งขาออกเลยตลาดศศิประมาณ1กม.ผมวิ่งเลนขวาตีคู่กับรถ6ล้อมาพร้อมๆกันอยู่ๆก็มีรถมอเตอร์ไซค์วิ่งแซงขวาผมขึ้นมาแซงเลยรถผมไปประมาณ5-6เมตรบังเอิญมีหลุมอยู่ข้างหน้ามอไซค์คันนั้นตกหลุมลึกอย่าจังล้มเซลงตรงข้างหน้ารถผมพอดีไม่น่าเชื่อครับระยะ5-6เมตรผมเบรกทันก่อนที่รถผมจะไปเหยียบมอไซค์ที่ล้มตรงหน้ารถผมซ้ำ แต่ผมแปลกใจครับรถผมกระตุกเครื่องดับไปเองครับเลยทำให้เบรกทันทีไปหยุดตรงหน้ามอไซค์คันที่ล้มประมาณครึ่งเมตรเช็คดูรถสตราทดูใหม่ก็ติดครับเครื่องปกติผมขับรถมา6-7ปีรถวิ่งอยู่ดีๆไม่เคยดับกระตุกช่วงนั้นเมียผมร้องลั่นรถเลยครับคิดว่าชนมอไซค์คันนั้นซะแล้วแต่ที่ไหนได้ไม่ได้สัมผัสเลยแม้แต่นิดเดียว นี่เป็นเพราะเรื่องบังเอิญ หรือเพราะความโชดดีของผม หรือคนที่ขับมอไซค์ล้มก็ไม่รู้ครับ ตอนรถหยุดผมตกใจมากนิ่งไปพักหนึ่งกำพระที่คอพนมมือนึกถึงหลวงพ่อทั้ง 2 แล้วพูดว่าต้องไม่ชนเค้านะหลวงพ่อแล้วก็เปิดประตูรถลงไปดูเหลือครึ่งเมตรเกือบชนครับ ส่วนคนขับรถมอไซค์ลุกขึ้นมาได้ครับ แล้วพูดกับผมว่า "ผมขอโทษครับ รถผมสะดุดหลุม" ผมโล่งอกทันทันเลยครับ "เกือบชนคนตาย" พระที่ผมห้อยคอมี ห่วงเชื่อมหลวงพ่อสาคร วัดหนองกรับ และ ห่วงเชื่อมหลวงปู่สิน วัดละหารใหญ่
ส่วนรูปถ่ายผมเอาโทรศัพย์ถ่ายไว้แต่หาสายต่อไม่เจอครับผมหาได้แล้วจะมาลงให้ดูครับ
เรื่องก็เป็นอย่างนี้ครับพี่ ไม่รู้เรียกว่าประสพการณ์ได้หรือเปล่าครับ.... |
|
(
[พ. 19 ก.ย. 2555 - 19:16 น.]