กระดานข่าว www.g-pra.com : แสดงรายละเอียดในกระทู้

วัดบางกุฏีทอง ตั้งอยู่ที่ถนนติวานนท์ เลยห้าแยกปากเกร็ด มาทางปทุมธานี ประมาณ 15 กิโลเมตร อยู่ตรงข้ามกับทางเข้านิคมอุตสาหกรรมบางกะดี จ.ปทุมธานี โดยตั้งอยู่ที่ ต.บางกะดี อ.เมือง จ.ปทุมธานี

ประวัติโดยสังเขป

พระครูปทุมวรกิจ (ชำนาญ อุตตมปญโญ)

สถานเดิม

ชำนาญ นามสกุล พันธ์หว้า เกิดวันอาทิตย์ ชึ้น 15 ค่ำ เดือน 3 ปีชวด วันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2515 บิดา นายชะโอด

มารดา นางสำเนียง บ้านเลขที่ 14 หมู่ที่ 7 ตำบลบางกะดี อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี

บรรพชา

ตรงกับ วันเสาร์ ขึ้น 14 ค่ำ เดือน 8 ปีขาล วันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2529 ณ วัดบางหลวง ตำบลบางหลวง อำเภอ

เมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี

อุปสมบท

ตรงกับวันอาทิตย์ ขึ้น 14 ค่ำ เดือน 7 ปีวอกวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2538 ณ วัดบางกุฎีทอง ตำบลบางกะดี อำเภอ

เมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี

พระอุปัชฌาย์พระสุเมธาภรณ์ วัดบางหลวง ตำบลบางหลวง อำเภอเมือง จังหวัดปทุมธานี

พระกรรมวาจาจารย์ พระครูปทุมธรรมานุสิฐ วัดบางกุฎีทอง ตำบลบางกะดี อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี

พระอนสาวนาจารย์ พระครูปทุมสุตคุณ วัดสังลาน ตำบลบางกะดี อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี

วิทยฐานะทางการศึกษา

พ.ศ. 2527 สำเร็จชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนวัดบางกุฎีทอง ตำบลบางกะดี อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี

พ.ศ. 2533 สำเร็จการศึกษามัธยมศึกษาตอนต้น ศูนย์การศึกษานอกโรงเรียน (กศน จังหวัดปทุมธานี)

พ.ศ. 2548 สอบได้นักธรรมชั้นเอก

พ.ศ. 2549 สำเร็จการศึกษาหลักสูตรประกาศนียบัตรการบริหารกิจการคณะสงฆ์ (ป.บส.)

พ.ศ. 2551 ได้รับปริญญาพุทธศาสตรบัณฑิตกิตติมศักดิ์สาขาการจัดการเชิงพุทธ จากมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลง

กรณราชวิทยาลัย

มีความชำนาญการ

1. ด้านการแสดงพระธรรมเทศนา

2. ด้านนวกรรมาทิฎฐายี ควบคุมดูแลการก่อสร้างและบูรณะปฎิสังขรณ์ถาวรวัตถุ

3. ชำนาญการด้านภาษามอญ

สมณศักดิ์

พ.ศ. 2543 เป็นพระสมุห์ ฐานานุกรม ใน พระครูโสภณพิทักษ์ พระครูสัญญาบัตร เจ้าคณะอำเภอ ชั้นเอก

วัดโสภาราม ตำบลบางปรอก อำเภอเมืองปทุมธานีจังหวัดปทุมธานี

พ.ศ. 2549 ได้รับพระราชทานแต่งตั้งสมณศักดิ์เป็นพระครูสัญญาบัตร เจ้าอาวาสวัดราษฏร์ชั้นโท ราชทินนามที่ พระครูปทุมวรกิจ

การเข้าสู่ภายใต้ร่มเงาพระพุทธศาสนา

โดยที่บ้านของท่านอยู่ใกล้กับวัดบางกุฎีทอง ชีวิตของท่านจึงวนเวียนผูกพันอยู่กับวัด อาจกล่าวได้ว่าชีวิต

ของท่านส่วนใหญ่ใช้ชีวิตในวัดมากกว่า เพราะท่านจะเข้าไปรับใช้หลวงปู่สุรินทร์ เรวโต(พระครูปทุมธรรมนุสิฐ)

เจ้าอาวาสวัดบางกุฎีทองในขณะนั้นอยู่เป็นประจำ จึงทำให้หลวงปู่สุรินทร์ มีความรักและเมตตาต่อท่านตั้งแต่เด็ก

เมื่อหลวงพีได้เรียนจบชั้นประถมศึกษาภาคบังคับแล้ว หลวงปู่สุรินทร์ ก็ได้ให้ท่านบรรพชาเป็นสามเณร ตั้งแต่อายุ

ได้ 14 ปี เมื่อท่านได้บรรพชาเป็นสามเณรแล้ว ทำให้ท่าน ได้รับใช้ใกล้ชิดหลวงปู่สุรินทร์ได้เรียนรู้ข้อวัตรปฏิบัติและ

และวิชาการต่าง ๆ จากหลวงปู่สุรินทร์ ซึ่งหลวงปู่สุรินทร์ได้เรียนวิชาอาคมต่าง ๆ จากพระอาจารย์ของท่านโดย

เฉพาะสายรามัญคือท่านเจ้าคุณรามัญมุนี วัดบางหลวง จังหวัดปทุมธานี หลวงพ่อชำนาญ ท่านสนใจศาสตร์วิชาอาคม

และสักยันต์ตั้งแต่เยาว์วัย ทั้งจากพระภิกษุสงฆ์ผู้เรืองเวทและฆราวาสผู้เชี่ยวชาญ เมื่ออุปสมบทแล้วท่านได้ไปศึกษา

วิชาถึงเมืองมอญประเทศพม่า ได้พบ และสนทนาธรรมกับหลวงพ่ออุตตม สาโร พระชาวมอญผู้มีวิชาอาคมขลังเป็น

ที่เคารพศรัทธาของชาวมอญและชาวพม่าทั่วไป

เมื่อใครได้ไปพบหลวงพ่อที่วัด จะเห็นได้ว่ารูปภาพด้านหลังที่ท่านนั่งอยู่นั้นจะเป็นรูปภาพครูบาอาจารย์ที่

ประสิทธิ์ประศาสน์วิชาความรู้ให้แก่หลวงพ่อท่าน ท่านถือความกตัญญูนั้นเป็นคุณธรรมสำคัญ เพราะเป็นคุณธรรม

ที่แสดงให้เห็นถึงความเป็นคนดี แสดงให้เห็นถึงความเป็นบุคคลที่โลกยกย่อง ชื่นชม นิยมบูชา ความกตัญญู คู่กับ

คำว่า กตเวที คำว่า กตัญญู แปล ว่ารู้ความดี กตเวที แปลว่า หาวิธีตอบแทนความดีของท่าน ใครก็ตามที่มีคุณธรรม

ความดีต่อเรา วิสัยคนดีย่อมจะต้องกตัญญู ย่อมจะต้องกตเวที ด้วยบทกวีที่ว่า

กตัญญูรู้คุณท่านสำคัญนัก นี้เป็นหลักคนดีมีครบถ้วน

ตอบแทนท่านให้งามตามสมควร คนดีล้วนใจมั่นกตัญญู

หลวงพ่อชำนาญมีความเชี่ยวชาญทั้งวิชาการสักยันต์ และการทำตะกรุด ท่านได้เรียนวิชาจาก

อาจารย์อยู่ ซึ่งเป็นลูกศิษย์ของหลวงพ่อจง วัดหน้าต่างนอก จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ท่านอาจารย์อยู่บอกหลวง

พ่อว่า ถ้าท่านอยากได้วิชาอาคมดังกล่าว ท่านต้องพิจารณาซากศพที่เน่าเหม็นนั้น ให้เห็นเป็นซากศพที่ไม่เหม็นไม่

มีกลิ่นเหมือนท่อนไม้ จึงจะเรียนวิชาได้ผลจากการปฏิบัติเช่นนี้ จิตใจของหลวงพ่อ จึงเย็นและสงบนิ่ง โดยเฉพาะ

อิริยาบถการเดินของท่านเบาและเสมือนไร้ร่องรอย ยิ่งปัจจุบันเทคโนโลยีเจริญก้าวหน้าไกลไร้พรหมแดน แต่แปลก

ท่านไม่มีแม้ทั้งวิทยุและโทรทัศน์

สิ่งหนึ่งท่าครองใจศิษย์ไม่เสื่อมคลาย คือท่านเป็นที่รัก และเป็นที่พึ่งของศิษย์ โดยเฉพาะความรักลูกศิษย์

ของท่านที่มีมากจนรู้ซึ้งในน้ำใจของศิษย์ทุกคน ใครที่น้อมเข้ามาเป็นศิษย์ของท่านแล้ว ท่านจะช่วยเหลือจนถึงที่สุด

ดังคำสอนของหลวงพ่อที่บอกต่อศิษย์เสมอว่า

อันครูบาอาจารย์ไม่เคยทอดทิ้งศิษย์ มีแต่ศิษย์นั้นแหละที่ลืมและทอดทิ้งอาจารย์

หากศิษย์ไม่ลืมครูบาอาจารย์ มีหรือจะทิ้งศิษย์ต้องช่วยกันจนกว่าจะตายไปข้างหนึ่ง